Asuan, brama do Nubii
Asuan wydaje się zamykać drzwi Bliskiego Wschodu i otwierać drzwi Afryki. Meandrujący, rwący Nil wije się między wyspami i czarnymi skałami, które stoją na drodze jego wysokości, po czym zdobywa wysokie wydmy złotego piasku, aby przykryć go już na zawsze. Feluki o wspaniałych, trójkątnych żaglach poruszają się leniwie od brzegu do brzegu i od wyspy do wyspy.
W piątki barka z tłumem młodych ludzi na pokładzie wypływa na rzekę. Śmieją się i śpiewają przy dźwiękach bębnów i tamburynów, podczas gdy pozostała na brzegu Nilu młodzież odpowiada im. Zapada noc i ozświetlają się kawiarnie wzdłuż rzeki. Podczas meczy piłki nożnej, setki mężczyzn popijają herbatę, nie odrywając oczu od ekranów starych telewizorów. Po najmniejszym sukcesie ich ulubionej drużyny, klaszczą, skaczą i krzyczą do siebie.
Miasto na prawym brzegu było ośrodkiem handlu z Nubią już w starożytnych czasach. Dzisiaj nie ma już tutaj śladu po kości słoniowej czy szlachetnym drewnie, ale nadal to trzecie co do wielkości miasto w Egipcie jest wypełnione wonią przypraw z południa. Kolory i zapachy suku przypominają targ sudański. Nubijczycy, łatwo rozpoznawalni po ciemnym kolorze skóry, charakteryzują się dostojeństwem i naturalną gracją, które przekazali Sudańczykom. Ciesząc się z życia w wolnym tempie, Asuan zamieszkuje dosyć duża ich liczba. Sudanki noszą długie, jaskrawe szale okręcone wzdłuż ciała.
Nubia
Rzeka stworzyła Nubię, a ujarzmienie rzeki - zniszczyło ją. Nubia to region leżący na południe od Asuanu, obecnie zatopiony wodami jeziora Nasera. Niegdyś rozciągał się on aż do Chartumu, stolicy obecnego Sudanu. Skalista Pierwsza Katarakta w Asuanie była granicą między Egiptem na północy i Nubią na południu. Podobnie jak wszystkie regiony leżące nad żywiącym je Nilem, życie w Nubii toczyło się w rytmie wylewów, których wody osadzały muł umożliwiający uprawę roli. Od najdawniejszych czasów starano się zrozumieć tę tajemnicę. Artefakty pochodzące z piątego tysiąclecia p.n.e. – na przykład strusie jaja – świadczą o podróżach na południe. Krótko po zjednoczeniu starożytnego Egiptu, Nubia znalazła się w strefie dominacji silniejszego sąsiada z północy, który starał się wykorzystać bogate w złoto ziemie Nubii. Nawet słowo “Nubia” oznacza w języku staro-egipskim szlachetny metal. Prowincja ta była również dostawcą skór leoparda, kadzideł i ziół.
W Średnim Państwie, za panowania Mentuhotepa II, została podbita północna część kraju, lecz na południu nadal rządzili królowie Kusz. Ze swojej stolicy, Kermy, stawiali wytrwały opór silnym północnym sąsiadom. Nubijczycy zostali pokonani i sprowadzeni w roli niewolników w czasach Nowego Państwa. Kiedy w Tebach rozpoczął się okres anarchii, wykorzystali oni sytuację i podbili egipskie ziemie aż do Memfis. W ten sposób i rozpoczęli rządy czarnych faraonów, które trwały aż do najazdu asyryjskiego. Kuszyci wycofali się na południe do Meroe i do tego co pozostało z ich cywilizacji.
Obszar Nubii został podzielony jeszcze raz, wiele lat później, kiedy to w XIX w Brytyjczycy stworzyli granicę między Egiptem a Sudanem.
Muzeum Nubii
Dla Nubijczyków, to muzeum to jest symbolem oficjalnego uznania ich tożsamości, podstawy ich historii – teraz zniszczonej przez wody jeziora Nasera – i ich cywilizacji.
Dwóch architektów, Egipcjanin i Meksykanin, pracowało nad stworzeniem jednego z najpiękniejszych muzeów w Egipcie. Budynek jest przyjemny i przestrzenny, wystawy są ze sobą połączone logicznym ciągiem. Muzeum ukazuje całą historię cywilizacji nubijskiej od czasów prehistorycznych do dzisiaj, przedstawiając część obiektów uratowanych z potopu po budowie wielkiej tamy.
Tuż przy wejściu, znajduje się punkt interaktywny w języku angielskim i arabskim, który przedstawia plan muzeum. Po prawej stronie, stosunkowo ciemne pomieszczenie jest przeznaczone na wystawy czasowe. Na parterze, znajduje się duży model przedstawiający usytuowanie geograficzne Nubii. Za nim, - olbrzymi posąg Ramzesa II wita przybyszów wiecznie uśmiechniętymi ustami. Rozpoczynając zwiedzanie muzeum od lewej strony, zwiedzający przechodzą przez ekspozycje ułożone chronologicznie od okresu prehistorii (z pięknymi rycinami zwierząt, naczyniami, biżuterią i narzędziami) do starożytności.
Królestwo Kusz powstało się w Górnej Nubii za czasów Starego Państwa. Zostało zaanektowane przez Egipt za panowania Thotmesa I, a następnie pojawiło się na nowo po upadku Nowego Państwa. Przez pewien okres stolicą królestwa Kusz było Meroe, część dzisiejszego Sudanu. Wystawy ukazują bogactwo nubijskiego królestwa. Dwa następne pomieszczenia prezentują ekspozycje dotyczące nawracania Nubii na chrześcijaństwo, a następnie na islam. Duże tablice informacyjne przedstawiają akcję ratowania nubijskich świątyń przez UNESCO. Na końcu cała sekcja muzeum przedstawia współczesną cywilizację w formie zrekonstruowanych domów, podwórek szkolnych, prezentacji obrzędów ślubnych czy rolnictwa. Warto także zobaczyć piękne muzeum na wolnym powietrzu, które na kilku poziomach przedstawia zrekonstruowaną prehistoryczną grotę i islamskie groby.
Feluki
Trójkątne żagle są nierozerwalną częścią krajobrazu Nilu. Nie są one jednak jedynie atrakcją dla turystów. Nadal używa się ich do transportu ludzi, zwierząt i towarów. Niektórzy żeglarze żeglują dziesiątki, czasami setki kilometrów w górę rzeki z ładunkami cementu lub kamieni – jak za czasów faraonów.
admin :: Feb.22.2008 ::
Egipt ::
No Comments »